Istorija > Rimsko kraljevstvo

SEDAM KRALJEVA MOĆNOG RIMA

(1/2) > >>

Konstantin:
Kada govorimo o istoriji uopšteno, uvek se vraćamo na njene početke i sa velikim zanimanjem pažljivo otvaramo oči pred izvorima sa kojih je potekla neka istorijska priča. Ali kada govorimo o istoriji jednog Rima, koji je u knjizi istorija čovečanstva zauzeo stvarno jedno važno poglavlje, nemožemo ostati ravnodušni. Upravo je ovaj grad uticao na antički svet, a samim tim i današnjim narodima, državama, značajnijim ljudima itd. ukazao na važne segmente života. Neosporiva je činjenica da je upravo ovaj grad imao snažan uticaj na današnji način življenja, iako je i sam bio podvrgnut uticajima antičke Grčke i svojih suseda  Etruraka.

Nakon što je Romul zaorao brazdu budućeg grada 753. godine pr. n e. (godina koja se smatra godinom osnivanja Rima), započelo je razdoblje kraljevstva u kojem je državom vladalo sedmero kraljeva. Oni su uspostavili prve temelje kasnije jedne od najvećih svetskih sila i obeležili je. Romul, prvi rimski kralj, pobrinuo se za državnu organizaciju, stanovništvo itd. dok su kasniji kraljevi na sebi svojstven način učinili da se glas o snažnom Rimu pročuje među svim narodima i kraljevstvima ondašnjeg sveta. Kraljevi su bili najviša upravna i pravosudna vlast, bili su vojskovođe u ratovima, vlast su delili sa senatom i narodnom skupštinom. Razdoblje kraljeva trajalo je sve do 510. godine pr.n.e. kad je, zbog revolucije, došlo do osnivanja Republike.

Prema antičkoj tradiciji, Rimom je u početku vladalo sedam kraljeva, čija vlast nije bila nasledna, nego je svaki bio biran u senatu i kurijatskoj skupštini. To su, prema tradiciji, bili ovi kraljevi:


    753. pne. - 716. pne. - Romul (Romulus), kasnije božanstvo Kvirin
    715. pne. - 673. pne. - Numa Pompilije (Numa Pompilius)
    673. pne. - 642. pne. - Tul Hostilije (Tullus Hostilius)
    642. pne. - 617. pne. - Anko Marcije (Ancus Marcius)
    616. pne. - 579. pne. - Lucije Tarkvinije Prisk (Lucius Tarquinius Priscus)
    578. pne. - 535. pne. - Servije Tulije (Servius Tullius)
    535. pne. - 509. pne. - Lucije Tarkvinije Oholi (Lucius Tarquinius Superbus)

Konstantin:
Romul - 753. - 716. pne.


Gosti ne mogu videti slike, molimo Vas da se registrujete ili ulogujete

Romul

Romul (lat. Romulus) je bio sin boga Marsa (bog rata) i Reje Silvije, Vestine sveštenice (vestalka).

Po ocu je bio potomak jednog od najmoćnijih bogova, a po majci potomak Jula koji je trojanske doseljenike doveo u Italiju. Nije odrastao u kraljevskoj porodici već među pastirima. Naime, kad je vučicu privukao plač dečaka koji su se našli na obali reke, položeni u košaru i nakon što su s njom bili neko vreme, uočio ih je Faustul, pastir Amulijevih stada koji ih je smestio u svoj dom pa ih je sa svojom ženom Akom Larencijom odgajao uz svojih 12 sinova.

Kada su saznali za svoje poreklo, Romul i Rem su odlučili da odu i osnuju grad koji će da bude veći nego ijedan drugi u to vreme. Međutim, pošto se nisu mogli dogovoriti o nazivu grada, čekali su povoljno znamenje ptica. Remu se pojavilo 6, a Romulu 12 jastrebova. Uskoro je došlo do sukoba u kojem je Rem kasnije izbugio život. Na kraju, Rim je po Romulu dobio ime Roma ili Rim, a Romul je ujedno postao i njegov prvi kralj.

Gesta koja je Romula proslavila kao izuzetno lukavog i mudrog kralja bila je famozna otmica Sabinjanki. Nakon što su Romul i njegovi prijatelji osnovali grad, bilo je potrebno osigurati mu i budućnost koja je neostvariva bez žena. Pošto u gradu nije bilo žena, Romul je organizovao veliko slavlje u čast boga Neptuna na koje je pozvao okolna sela, među njima i Sabinjane. Na slavlju je bio prisutan i sabinjanski kralj, Tit Tacije. Dok je slavlje bilo u tijeku, na Romulov znak, prisutni mladići navalili su na sabinjanske djevojke pa su ih silovali. Kasnije će, upravo zbogovog čina, doći do sukoba između Sabinjana i Rimljana. Ali, otete djevojke su kasnije uticale na odnos dva naroda čiji će kraljevi nakon pomirenja deliti rimski presto. Romul je za vreme svoje vladavine uspostavio senat i narodnu skupštinu (comitia) i uspešno je vodio nekoliko ratova.

O Romulovoj smrti postoje dve verzije: patricijska (artistokratska) i  plebejska (pučka). Aristokrati tvrde da je Romul živ uznesen na nebo na ognjenim kolima boga Marsa dok je jednom (tačnije 17. marta nepoznate godine) prinosio žrtvu na Marsovom polju, kod Koprejskih močvara. Ceo taj događaj bio je propraćen vetrom i pljuskom i od tada ga nitko nije vidio.

Druga pak, plebejska verzija govori kako su Romula ubili rimski patriciji jer je navodno hteo da ograniči njihovu moć. Rimljani su ga zato pokopali na rimskom Forumu. Kasnije je proglašen bogom pod imenom Kvirin (Quirinus) i postaje zaštitnik grada.

U celoj priči koja se veže uz Romula, velika zanimljivost je ta da sa njegovim imenom počinje i završava se istorija antičkog Rima. Poslednji rimski car svom imenu je dodao Romulovo ime, a zvao se Romul August (Romulus Augustus). Međutim, jako je važno naglasiti činjenicu da je Romul u potpunosti i bez sumnje mitološka osoba. Veruje se da Rim zapravo nije ni bio osnovan već da je i ranije postojao, a nastao je stapanjem latinskih naseobina čiji su stanovnici zavladali sabinjanskim i drugim naseljima na području današnjeg Rima. O mitološkom aspektu Romulove ličnosti svedoči i sam naziv grada. Naime, smatra se kako je Rim dobio ime po Romulu. Međutim, Romul je navodno izvedena  reči od Rim koja je verovatno etrurskog porekla. U prilog mitskom Romulu ide i samo osnivanje grada i Romulova tzv. grobnica koja je 1899. godine otkrivena na severozapadnoj strani Foruma. Tokom iskopavanja utvrđeno je da je to samo kenotaf.

Bilo kako bilo, postojao ili ne, Romul je odigrao najvažniju ulogu, odradio je ono što su mu bogovi namenili i za šta je bio predodređen. Nakon njegove smrti ( ili misterioznog nestanka) gradom su zavladali nemiri i razdori pa je došlo vreme da se izabere njegov naslednik.

Konstantin:
Numa Pompilije – 715. - 673. pne.

Gosti ne mogu videti slike, molimo Vas da se registrujete ili ulogujete


Numa Pompilije (lat. Numa Pompilius) bio je Romulov naslednik i drugi rimski kralj.

Po nekoj čudnoj podudarnosti rođen je upravo istog dana kada je Romul zaorao brazdu budućeg grada. Bio je sabinjanin, a vladao je punih 43 godine. Segment kome se Numa najviše posvetio i na šta je najviše obraćao pažnju, bila je rimska religija. Čak se verovalo da ga je u veštinu verovanja i služenja bogovima uputio sam Pitagora. Međutim, to je nemoguće jer je Numa živeo krajem 8. veka pr. n.e., a Pitaroga je u Italiji delovao tek sredinom 6. veka pr.n.e.  Numu simbolizuje verski život u Rimu i  pokušava da se pomeri od tradicije koju je Romul utemeljio na državnoj i vojnoj delatnosti. Takođe, se usmerava na manje koristoljubivo poznavanje natprirodnih istina.

Numa Pompilije u narodu je ostao zamapćen kao vrlo dobar, miran i mudar vladar. Bio je jednostavan čovek, uvek predan vrlini i obrazovanju. Živeo je na selu, vrlo povučeno, a državnički poslovi ga nikad nisu zanimali. Čudno je to kako je upravo on bio predviđen za jednog od rimskih kraljeva uprkos tome što nije smatrao da je pozvan na takvu službu. Kada su mu jednom doneli vest da je izabran za kralja, njegovi glasnici i saradnici nisu mogli ni slutiti koliko će truda i napora trebati uložiti da se nagovori na pristanak, tj. da prihvati presto i da postane kralj. Numa je uporno odbijao, ali je pristao tek na temelju povoljnog božanskog znamenja.

Numina vladavina bila je obeležena mirom, ali i značajnom produktivnošću koju je dokazao u organizaciji kako državnog tako i verskog aspekta. Za vreme svoje vladavine podigao je Janusov hram.

Svešteničke dužnosti podelio je na nekoliko kolegijuma pa mu je takođe pripisano stvaranje flamina, od kojih je jedan vršio Marsov, a jedan Jupiterov kult. Stvorio je kolegijum Salijaca i ustanovio “pontifex maximus”. Reformisao je kalendar čiji je cilj bilo usklađivanje sunčevih i mesečevih ciklusa. Uz to je reformisao vojsku, smanjio broj aktivnih vojnika, podigao je hramove itd.

Zaista je vidljivo koliko je Numa kao prioritet postavio verski život rimskih građana. Svaki njegov potez i odluka imali su težinu i što je najbolje, udario je temelje religije budućeg grada. Pokazao je kako posvećivanje verskom životu nije ništa manje važnije od istinskih važnih državničkih potreba i ciljeva. U svakom slučaju, 43 godine Numine vladavine zapamćene su po jednostavnosti, plemenitosti i miru (kojeg će u kasnijem razvoju Grada biti sve manje i manje).

Konstantin:
Tul Hostilije -  673. pne. - 642. pne.

Gosti ne mogu videti slike, molimo Vas da se registrujete ili ulogujete


Tul Hostilije ( lat. Tullus Hostilius) bio je treći rimski kralj i naslednik NumePompilija. Za kralja je izabran od strane narodne skupštine. Gradom je vladao 31 godinu nakon kojih je u narodu ostao zapamćen po ratobornom duhu i stalnim vođenjem ratova. Uz njegovu porodicu veže se jedno poznato ime, a to je ime Hosta Hostilija.

Naime, u vreme Romulove vladavine, sabinjanska i rimska vojska spremala se nameđusobni napad. Neposredno pre početka borbe, jedan jedini Rimljanin je pošao prema neprijateljskoj strani i započeo famoznu borbu sa sabinjanskim ratnikom koji je imao slične ideje kao i taj hrabri ratnik rimske vojske čije je ime bilo Hostije Hostilije.

Činjenice govore da su od sedam kraljeva jedino Romul i Tul Hostilije bili Rimljani. Što je vrlo zanimljivo, upravo bi se između Tula i Romula mogla povući paralela s obzirom da su obojica udvostručili broj stanovnika u gradu, organizovali su rimsku vojsku, a i misteriozna smrt jedna je od njihovih karakteristika.

Kada govorimo o Tulu, možda najvažnija stvar koja se veže za njegovu vladavinu jest to da su Rimljani po prvi put u svojoj istorijskoj teritoriji grada proširili se izvan gradskih zidina. Glasoviti grad razorio je Alba Longa. U početku je njegove pripadnike smatrao saveznicima, ali nakon izdaje Metije Fufetija, njihovog vođe, Tul se razočaran okrenuo protiv svojih navodnih saradnika. Nakon napada na Albu Longu, Tul grad razara do temelja, a njegove preživele stanovnike dovodi u Rim čime udvostručuje broj građana u Gradu. Alba Longijski vođa uskoro je uhvaćen i bio je rastrgan konjima čime je platio svoju izdaju. Takođe je važno spomenuti kako je Tul neke bogatije pripadnike sada razorenog grada prihvatio u Senat, ali nepoznat je razlogtog Tulovog čina. Ipak, kao mogćui razlozi navodi se uspostavljenje mira među Alba Longijskim građanima, njihova povezanost sa glavnim gradom ili jednostavno povećanje grada, kako navodi Tit Livije.

Uništenje Albe Longe smatra se činjenicom s obzirom na to da se na svih sedam kraljeva gleda kao na legende. Tad se poteže pitanje tko je i kada zapravo uništio ovaj grad kojeg je prema Vergiliju, osnovao Eneidin sin Jul? Smatra se da su to najverovatnije bili Latini, a ne Rimljani koji bi uništenje zemlje svog porekla smatrali bogohulnim činom. Ali, primanje bogatih građana Albe Longe u Senat govori kako je taj grad možda ipak osvojio Tul Hostilije.

Smrt Tula Hostilija

Smrt Tula Hostilija slična je Romulovoj jer je smrt obojice obavijena velom tajne. Zadnje godine Tulove vladavine strašan pomor je zadesio grad. Rimsko -  Albe Longijski građani smatrali su tu pojavu kao božansku kaznu zbog svih Tulovih loših postupaka, greha i arogancije. Uskoro, Tula je zadesila teška, nepoznata bolest. Kada je pokušao da izvršiti obred u Jupiterovom hramu, Tul je ubijen gromom. Još je jednom smrt rimskog kralja bila okružena misterioznošću. Nakon njegove smrti, na presto dolazi Anko Marcije.

Konstantin:
Anko Marcije - 642. pne. - 617. pne.

Gosti ne mogu videti slike, molimo Vas da se registrujete ili ulogujete


Anko Marcije (lat. Ancus Marcius,  642. pne. - 617. pne. ) je bio četvrti polulegendarni rimski kralj. Bio je pobožan kralj, poput njegovoga dede Nume Pompilija. Ratovao je sa Latinima i preselio je nekoliko latinskih gradova u Rim. Izgradio je prvi zatvor i prvi drveni most u Rimu. Osnovao je luku Ostiju i kraj nje izgradio solane.

Njegov prethodnik bio je rimski kralj Tul Hostilije. Anko Marcije je bio unuk pobožnog kralja Nume Pompilija. Njegova prva odluka je bila da naredi vrhovnom svešteniku (pontifeks maksimus) da se iz komentara Nume Pompilija kopira tekst religijskih javnih ceremonija i da se onda sve to javno izloži. Cilj je bio da se ne zanemaruju religiozne ceremonije i da se ne izvode nepropisno. Odmah nakon toga i Rimljani i okolni narodi su očekivali da će on slediti put svoga dede Nume Pompilija.

Latini su odmah počeli da upadaju u rimske teritorije pretpostavljajući da će pobožni Anko Marcije biti posvećen više religiji nego ratovanju. Anko Marcije je po religijskoj proceduri tražio od Latina odštetu i dao im je 33 dana da odgovore, a nakon toga je proglasio rat. Latinski grad Politorijum je zauzeo na juriš, a stanovništvo je preselio u Rim. Nastanio ih je na Aventin, a tu je nakon zauzimanja Telena i Fikane naselio i stanovništvo tih gradova. Nakon osvajanja ispražnjeni Politorij nije držao pod stražom pa su ga zauzeli drugi Latini. Ponovo je osvojio Politorij i sravnio ga je sa zemljom da ga ne bi naselili drugi Latini. Rat sa Latinima odvijao se sa promenljivom srećom oko Medulije, a na kraju su Rimljani pobedili. Latine je nakon poraza naselio u Rimu kraj Palatina.

Rimu je tada priključen Janikul, da ga neprijatelj ne bi iskoristio kod napada na Rim. Janikul je utvrđen zidom i povezan je sa gradom Sublicijevim mostom, drvenim mostom preko Tibra. Bio je to prvi drveni most preko Tibra. Rim je imao mnogo više stanovništva, pa je zbog porasta kriminala izgrađen i prvi zatvor. Bio je to Mamertinski zatvor. Povećao je teritoriju Rima. Od Veja je uzeo Mezijsku šumu, a proširio je rimske teritorije i do mora, gde je izgrađena luka Ostija na ušću Tibra u more. Oko Ostije osnovane su mnoge solane. Arheološka iskopavanja ne potvrđuju tu činjenicu, odnosno prema arheološkim nalazima luka Ostija je izgrađena mnogo kasnije.

Gosti ne mogu videti slike, molimo Vas da se registrujete ili ulogujete

Sublicijev most preko Tibra, prvi rimski drveni most preko Tibra

Lucije Tarkvinije Prisk preselio se u Rim iz etrurskoga grada Tarkvinija. Bio je veoma bogat i ambiciozan. Približio se kralju i Anko Marcije ga je imenovao za staraoca njegove dece. Lukavim političkim manevrisanjem Lucije Tarkvinije je kao prvi Etrurac imenovan za kralja nakon smrti Anka Marcija.

Navigacija

[0] Indeks poruka

[#] Sledeća strana

Idi na punu verziju