Radiometrijske metode datiranja

Gosti ne mogu videti slike, molimo Vas da se registrujete ili ulogujete

Megalosaurus je možda bio prvi i dinosaurus koji je opisan u naučnoj literaturi,
a živio je na području Evrope pre 166 miliona godina

Radiometrijska metoda datiranja, poznata i kao radioaktivna metoda ili apsolutna metoda, je tehnika koja se koristi kako bi se odredila starost materijala kao što su minerali i stene, ili starost fosila i ostalih organskih ostataka na osnovu radioaktivnog raspadanja pojedinih elemenata.

Mnogi elementi su radioaktivni, a raspadaju se tokom tačno određenog razdoblja koje se naziva ‘vreme poluraspada’ koje odgovara vremenu potrebnom da izgube polovinu svojih radioaktivnih sastojaka.

Radiometrijske metode datiranja usavršile su se uz više od 40 različitih postupaka, a svaka od njih se koristi za utvrđivanje starosti fosila ili objekata koji sadrže različite radioaktivne elemente.

Na primer, datiranje metodom kalijum-argona se utvrđije starost stena i minerala, dok se datiranje metodom radioaktivnog ugljika (C14) može odrediti starost najvećeg dela organskih ostataka, uključujući starost drveta, životinjskog tkiva, tekstila, prehrambenih namirnica…

Gotovo sve organske materije sadrže C14 koji počinje da se smanjuje onog momenta kad živi organizam umre. Nakon smrti organizma, deo C14 atoma počinje da se  smanjuje. Tačno 5.730 godina kasnije, količina C14 je prepolovljena. Proučavajući preostali deo C14 atoma u odnosu na druge atome ugljika, možemo saznati koliko je fosil star.

Metoda C14, poznata i kao  karbonsko datiranje, je verovatno najpoznatija metoda za koju je većina ljudi čula. Ipak, ona je pouzdana za predmete i fosile stare do 50.000 godina. Iako ovaj period uključuje mnoge ljudske ostatke i artefakte, većina pronađenih fosila je ipak daleko starija, zbog čega zahtevaju drugačiju metdu datiranja.

Apsolutno datiranje fosila satrijih od 50.000 godina zahteva metode kao što su kalijum-argon ili rubidijum-stroncijum metode, koje uključuju izotope sa sporijim stopama raspada (dužim ‘vremenom poluraspada’). Takvi su izotopi retki u samim fosilima, ali se zato pojavljuju u okolnom sloju stena, pa daju približno doba za starost fosila. Koristeći principe Relativnog datiranja, naučnici mogu zaključiti približnu starost drugih slojeva u korelaciji sa slojem u kojem je fosil pronađen.

Za fosile i predmete stare od 200.000 do 800.000 godina uglavnom se koristi Paleomagnetizam, odnosno metoda koja proučava zapise o magnetskom polju Zemlje, sačuvanim u različitim magnetičnim mineralima tokom vremena.

Za fosile starije od 4 miliona godina koristi se Molekularno datiranje (molecular clock hypothesis (MCH))  kojim se računaju nukleotidne sekvence u DNK ili aminokiseline u proteinima. Ono se ponekad naziva i genetski sat ili evolucijski sat. Za dobijanje tačnijih rezultata, Molekularno datiranje se često kosristi u kombinaciji sa kalijum-argonom metodom, poznatijom kao Argonska metoda datiranja.

Datiranje metodom termoluminiscencije

Gosti ne mogu videti slike, molimo Vas da se registrujete ili ulogujete



Gotovo svi prirodni materijali su termoluminiscentni, što znači da tokom vremena apsorbuju elektrone koje kasnije otpuštaju u obliku svetlosti kad se mineral zagreje.

Što je predmet stariji, to stvara više svetla.

Ovo je jako korisna metoda za utvrđivanje starosti predmeta kao što su stari glineni predmeti, jer se jednostavnim merenjem jačine svetla koji emituju može utvrditi kada je predmet posljednji put bio zagrejan, u slučaju predmeta od gline, kada su poslednji put bili ispečeni.

Datiranje metodom termoluminiscencije se često koristi i za otkrivanje falcifikata.