Golden Homolje Set za ispiranje zlata

Autor Tema: Rimski carevi  (Pročitano 17208 puta)

Van mreže Aleksandar

  • Administrator
  • Heroj
  • *****
  • Poruke: 1049
  • Ugled: +122/-0
Odg: Rimski carevi
« Odgovor #15 poslato: 18.09.2012. 13:21 »

MARKO AURELIJE od 161. do 180. godine.

Car Marko Aurelije (Marcvs Anivs Katilivs Vervs) rodio se 121. godine u uglednoj porodici Marka Anija Vera poreklom iz Španije. Odrastao je u krugu rimske aristokratije i već od rane mladosti istakao se svojom darovitošću i neprestanim trudom za samousavršavanjem. On je na Hadrijanov zahtev morao je da bude adoptiran od strane Hadijanovog naslednika Antonina Pija dana 25. februara 138. godine, pa posle Antoninove smrti 161. godine nasleđuje carski tron.
Posle adopcije dobio novo ime: M(arcvs) Aelivs Vervs Caesar Antoninvs koje zadržava sve do stupanja na presto 161. godine, od kada se zove: Imp(erator) Caesar M(arcvs) Avrelivs Antoninvs Avgvstvs.
Bio je veoma darovit vojskovođa, ali pomalo nepopularan kod vojnika, jer se za vreme pohoda držao podalje od vojnog logora, za razliku od svojih prethodnika koji su sve vreme pohoda provodili sa vojskom.
Car je i poznati filozof stoičar koji je dosta pisao na latinskom i grčkom jeziku. Ostale su nam sačuvane njegove Misli, pisane na grčkom i Pisma Frontonu pisana na latinskom jeziku, kao i delovi beležaka nekih njegovih radova. U njima je zabeleženo mnogo divnih sentencija, pa vam nekoliko njih citiram: “Ne zaboravi da su ti ljudi braća, pa ćeš ih voleti”; “Valja ljubiti i one koji nas vređaju”; “Nije dosta samo činiti dobro; valja ga činiti radi dobra samoga, bez nade da će ti se dobrota isplatiti ili uzvratiti”; “Ako možeš ustvrditi da se nikada nikome ni rečju ni delom nisi zamerio, ti si svoju zadaću ispunio”; “Idi uvek pravim putem, kao što to propisuje zakon i sledi Boga, koji je istovremeno i tvoj vođa i cilj tvoga puta”.
Vojsku je držao pod disciplinom, uvek spremnu za teške i iscrpljujuće ratove. Godine 162. parćanski kralj Vologaz III ponovo napada Jermeniju, proteruje u Rim jermenskog kralja i na presto postavlja svog vazala. Parćani su posle toga opustošili Siriju i Kapadokiju, porazivši tamo stacionirane rimske legije. Rimljani kreću na Parćane sa legijama iz provincije Afrike, Germanije, Panonije i Egipta. Dok je car Marko Aurelije boravio u Kampanji, pohod na Parćane, pod komandom carevog zeta i suvladara Lucija Vera i legata Avidija Kasija završio se uspešno. Rimske legije najpre na severnom ratištu 163. godine ponovo osvajaju Jermaniju i vraćaju krunu izgnanom jermenskom kralju. Porazivši Parćane u bici kod Zeugme na reci Eufratu, Rimljani osvajaju Edesu i Nisibis u Mesopotamiji. Nastavljajući uspešnu ofanzivu prodiru kroz Asiriju i Mediju dalje na istok , pa 165. godine osvajaju i spaljuju parćansku prestonicu Ktesifon. Partski kralj je izmolio mir, uz obavezu da Rimljanima ustupi severni deo Mesopotamije, da bi mogli uspešno braniti Siriju i Jermeniju. Dalje ratovanje prekinuto je 166. godine, zbog epidemije kuge. Po carevom nalogu i na granici Mesopotamije se gradi limes - sistem utvrđenja poput onih u evropskom delu carstva, što je za izvesno vreme doneo mir i sačuvalo prestiž Carstva na Istoku. Sa povratkom vojnika iz Mesopotamije, kuga se raširila po čitavom Carstvu, pa je od nje stradalo mnogo stanovnika u provincijama. Marko Aurelije i njegov suvladar Lucije Ver nakon ovih velikih, ali krvavih i skupih pobeda, slave u Rimu trijumf i uzimaju nazive: “Armenicvs” , “Medicvs” i “Parthicvs.”
Sledeće 167. godine gemanska plemena Kvadi i Markomani i slovenski narod Sarmati, koji se nešto ranije naselio u Panoniji i Dakiji, zajedno napadaju Carstvo. Najviše su stradali krajevi od dunavskog limesa, pa sve do Akvileje, strateški važnog utvrđenog grada u blizini današnjeg Trsta. Neumorni car prodaje dragocenosti iz carske palate da bi formirao dve nove legije, koje zajedno sa vojskom dovedenom sa istoka 169. godine ponovo kreću u akciju uništenja agresivnih varvarskih plemena. Ubrzo zatim kada mu umre suvladar i vojskovođa Lucije Ver, car je prinuđen da neporedno rukovodi ratnim operacijama. Iako finansijski iscrpljeni ratovanjem sa Parćanima, prepolovljeni epidemijom kuge koja još traje, Rimljani su u pojedinačnim obračunima sa varvarima uspeli da potuku prvo Kvade 172, pa Markomane 173. godine, a najzad su potisnuli na severoistok preko Dunava i Sarmate koji su ozbiljno ugrozili dunavski limes u Panoniji. Mirovnim ugovorom zaključenim 175. godine varvari priznaju protektorat Rima, u varvarskim krajevima bile su stacionirane rimske vojne jedinice, a deo varvara dobivši prava kolona, naseljen je u podunavskim oblastima.
Na sklapanje ovakvog mira sa varvarima, car je bio prinuđen zbog ustanka koji je protiv njega na istoku 175. godine podigao sirijski namesnik i poznati rimski vojskovođa iz rata sa Parćanima - Avidije Kasije. Sirijski ustanak nije naišao na odziv u drugim istočnim provincijama carstva, pa je ugušen, a Kasije likvidiran.
Car 177. godine suzbija novu provalu verolomnih Kvada i Markomana, koji su iskoristili rimsko angažovanje u Siriji, pa su radi novih pljački prekršili mirovni ugovor od l75. godine i napali vojničke garnizone u podunavskim provincijama. Rimski vojskovođa Patern je tek 179. godine konačno porazio Kvade i Markomane, koji se povlače na sever daleko od rimskih međa. Na žalost Rima ubrzo posle ovih pobeda, pedesetdevetogodišnji car i vojskovođa Marko Aurelije, koji se sve vreme svoje vladavine uspešno obračunavao sa neprijateljima Carstva, umire 180. godine od novog talasa epidemije kuge u Bononiji (današnjem selu Banoštor na obali Dunava u Sremu) u provinciji Panonija.
Marko Aurelije je sačuvao Carstvo u njegovim granicama i prestiž Rima širom tada poznatog sveta (sem neznatnog odstupanja na severu Britanije 180. godine i strateškog ustupanja dela osvojenih oblasti Parćanima). O tome najbolje svedoči zanimljiv podatak iz starih kineskih letopisa, da je u vreme vladavine kineskog cara Huang-Tija (147-168. godine), savremenika Marka Aurelija, jedno rimsko trgovačko poslanstvo 166. godine bilo u Kini u audijenciji kod “sina neba” (zvanična titula kineskog cara). Prema starom letopisu iskusni rimski trgovci su Huang-Tiju ponudili u Kini oduvek traženu robu: slonovaču, oklope od kornjača i rogove nosoroga, a car ih je za uzvrat nagadio sa tovarima kineske svile, koja se u Rimskom castvu razmenjivala za zlato po paritetu kilo svile = kilo zlata. To je bio prvi poznati kontakt evropskih naroda sa ovom dalekoistočnom zemljom, 1.100 godina pre boravka srednjevekovnog svetskog putnika Marka Pola u Pekingu 1275. godine u vreme vladavine Kublaj Kana (l260 -1294. godine).
Carska kovnica postoji samo u Rimu.
U vreme vladavine Antonina Pija kao suvladar i naslednik carskog dostojanstva od 139. do 161. godine Marko Aurelije kuje novac koji se prepoznaje po naznaci titule Caesar.
Kao vladar od 161. do 180. godine kuje: zlatne aureuse i kvinare, srebrne denare i kvinare, mesingane sestercije i dupondije i bakarne ase. Na novcu iz toga vremena je oznaka Imp(erator) ili Avg(vstvs).
Od njegovog vremena zlatni aureus se reducira sa 7,96 na 7,28 grama težine.
Konsekrativni komadi:
a) U vreme vladavine njegovog naslednika Komoda kuju se: zlatni aureus, srebrni denar, te sestercij i as. Natpis: Divvs M Antoninvs Pivs.
b) U vreme Trajana Decija kuju se srebrni antoninijani sa natpisom: Divo Marco Antonino
Kolonijalna kovanja:
U Cezareji u Kapadokiji kuje se i dalje srebrna didrahma. U kraljevini Komageni kao vazalnoj državi kuje se bronzani novac sa njegovimj likom. U Zakubtusu i u sirijskoj Antiohiji kuje se takođe provincijska bronza, a u aleksandrijskoj kovnici u Egiptu kuje se bilon tetradrahma i bronzani novac.

Van mreže Aleksandar

  • Administrator
  • Heroj
  • *****
  • Poruke: 1049
  • Ugled: +122/-0
Odg: Rimski carevi
« Odgovor #16 poslato: 18.09.2012. 13:21 »
LUCIJE VER od 161. do 169. godine.

Car Lucije Ver (Lvcivs Ceionivs Commodvs), kasnije nazvan Lvcivs Avrelius Vervs, je sin cezara Elija Vera. Rodio se 130. godine, a adoptiran je od Antonina Pija 138. godine, kada postaje caesar, pored Marka Aurelija koji je takođe posinjen godinu dana kasnije.
Posle smrti Antonina Pija, Lucije Ver postaje suvladar Marka Aurelija, ženeći se 164. godine njegovom ćerkom Lucilom. Godine 166. predvodeći rimske legije u borbama po Jermeniji i Mesopotamiji., porazio je Parćane ratoborne istočne susede carstva, te slavi trijumf u Rimu. Dva cara Marko Aurelije i Lucije Ver, 167. i 169. godine lično predvode rimske legije u borbu protiv Kvada, Markomana i Jaziga, koji su okupirali rimsku Panoniju i provalili u severnu Italiju. Lucije Ver je sve vreme vladavine bio u senci svoga moćnoga tasta Marka Aurelija. On umire od epidemije kuge 169. godine.
Novac sa njegovim likom kovan je samo u Rimu. To su: zlatni aureus i kvinar, srebrni denar i kvinar, mesingani sestercij i dupondij i bakarni as. Najređi je srebrni kvinar.
Posle njegove smrti kuju se konsekrativni denari i sesterciji.
Od kolonija i provincija u egipatskoj Aleksandriji kuje se bilon tetradrahma i bronzani novac, a samo provincijska bronza kuje se u Selgi i Argosu.

Van mreže Aleksandar

  • Administrator
  • Heroj
  • *****
  • Poruke: 1049
  • Ugled: +122/-0
Odg: Rimski carevi
« Odgovor #17 poslato: 18.09.2012. 13:22 »
KOMOD od 177. do 192. godine.

Car Komod (Marcvs Avrelivs Commodvs Antoninvs) je sin Marka Aurelija i Faustine mlađe. Rodio se u Lanuviju 31. avgusta 161. godine. Car filozof nije znao žrtvovati očinsku ljubav za dobrobit države, pa kao njegovi prethodnici izabrati za prestolonaslednika nekog od sposobnih vojskovođa, koji bi znao sačuvati unutrašnji mir i odbraniti granice opsednutog Carstva. Umesto da tako postupi on je Nervin dijamantski prsten, koji je do njega stigao adopcijom, preko Trajana i Antonina Pija, namenuo svome petogodišnjem sinu Komodu, odredivši ga 166. godine za prestolonaslednika. Komod kao šesnaestogodišnjak najpre je postao konzul, pa imperator, a 27. novembra 176. godine, postaje Caesar i očev suvladar. Sa ocem učestvuje 178. godine u ratnom pohodu protiv germanskih Markomana. Posle smrti Marka Aurelija, 180. godine u Bononiji na dunavskom limesu, panonske legije su izabrale devetnaestogodišnjeg Komoda za cara, što rimski Senat samo potvrđuje 17. marta 180. godine, odmah nakon apoteoze Marka Aurelija.
Po dolasku na vlast, zaključio je mir sa varvarskim narodima Kvadima i Markomanima, koji se obavezuju da se povuku 7,5 kilometara od dunavskog limesa, da Rimljanima daju danak u žitu i da će 15.ooo njihovih mladića biti uključeno u rimske legije. Rimljani umorni od osvajanja polako prelaze sa ofanzive na defanzivu. Prava je sreća što je zaštita granica limesom, koji su izgradili Komodovi prethodnici, poverena vrsnim vojskovođama, od kojih su susedi strahovali, tako da u vreme njegove vladavine i nije bilo nekog ozbiljnijeg rata. Komod je bio slab i neodgovoran vladar i tiranin gori od Nerona i Domicijana. Vreme provodi u Rimu, gde živi bludan i rasipnički život, zanemarujući svoje državničke obaveze. Na osnovu lažnih optužbi likvidirao je bogate građane i otimao njihovu imovinu koju nemilice razbacuje. Zaveo je strahovladu uz pomoć pretorijanaca, koji se uglavnom regrutuju iz reda varvarskih plaćenika, pa je vladalo veliko nezadovoljstvo i bilo organizovano više zavera da se on ukloni. Godine 183. u zaveru protiv njega bila je upletena njegova sestra Lucila, ali se Komod spasao, a svi zaverenici pa među njima i mnogi rimski senatori bili su optuženi za veleizdaju i likvidirani. Za razliku od njegovih prethodnika, međusobni odnosi cara i Senata sasvim su poremećeni. Najzad, koristeći njegovu želju za učešćem u javnim borbama (sebe je smatro novim Herkulom), zaverenici su ga ubili u jednoj gladijatorskoj školi 31. decembra 192. godine. Nasilnom smrću dvadesetdevetogodišnjeg Komoda (jednog od najgorih careva), završava se era duge vladavina careva iz iste vladalačke dinastije, koja se opravdano zove zlatni vek Antonina. Od 192. godine, pa sve do Konstantina Velikog (3o6. – 337. godine), vojska postaje dominantan faktor u izboru i zbacivanju careva sa vlasti. Samo je snažna ličnost cara Septimija Severa u tom dugom razdoblju uspela da na relativno kratko vreme (od 193. do 235. godine) uspostavi novu vladalačku dinastiju Severa.
Komod je centralizovao kovanje novca u Rimskoj kovnici.
U vreme dok je bio cezar od 175. do 177. godine, za vreme vladavine njegovog oca Marka Aurelija, kuje zlatni, srebrni, mesingani i bakarni novac, sa natpisom koji počinje sa: Commodo Caes.
U vreme dok je bio car i suvladar svoga oca od 178. do 180. godine, kuje novac sa natpisom: L Avrel Commodvs Avg ...
Posle smrti Marka Aurelija, u vremenu od 180. do 192. godine, kao jedini gospodar carstva, kuje zlatni aurej i kvinar, srebrne denare i kvinare, mesingane sestercije i dupondije i bakarne ase. Natpis na aversu u to vreme po pravilu je: M Comm(odvs) Ant(oninvs) Avg.
Najzad, u vreme Trajana Decija, kuju se konsekrativni srebrni antoninijani sa njegovim likom i natpisom: Divo Commodo koji su dosta retki.
Za vreme njegove vladavine kuju se bilon tetradrahma u Aleksandriji, a bakarni komadi u Komageni, Bitiniji, Pamfiliji, Samariji i Kuzikusu.

Van mreže Aleksandar

  • Administrator
  • Heroj
  • *****
  • Poruke: 1049
  • Ugled: +122/-0
Odg: Rimski carevi
« Odgovor #18 poslato: 18.09.2012. 13:23 »

PERTINAKS od 1. januara do 28. marta 193. godine.

Car Pertinaks (Publivs Helvivs Pertinax) rodio se 1. avgusta 126. godine u Albi Pompeji kao sin oslobođenika. Bio je najpre trgovac, pa učitelj gramatike, da bi se najzad opredelio za vojnički poziv. Kao centurion zbog ispoljene hrabrosti i srećnih okolnosti, dobija položaj zapovednika vojske u Germaniji, a odatle kao sposobnan vojskovođa odlazi za namesnika u Meziju, Siriju pa u Britaniju.
Bio je na dužnosti gradskog prefekta u Rimu, kada su ga pretorijanski zaverenici 1.januara.193. godine u 66-oj godini života imenovali za cara.
Za vreme kratkotrajne vladavine pokazao se izvanrednim carem. Lična skromnost nije mu dozvoljavala da uživa u raskoši kojom se bio okružio Komod, pa je sve to rasprodao i prilično sredio finansijske prilike u državnoj kasi. Želeo je da stane na put samovolji pretorijanaca te im je branio da nose oružje van službe, a bio je pristao i na podelu vlasti sa Senatom. Ženi nije dozvoljavao da nosi titulu Avgvsta (uzvišena) ni sinu titulu Caesar, jer je tražio da to i zasluže. Njegova štedljivost najviše je smetala pretorijancima koji su ga najzad 28. marta 193. godine posle samo 87. dana vladavine, provalivši u dvor ubili i glavu mu natakli na koplje, te je poneli u svoj tabor.
Novac sa njegovim likom kuje se u rimskoj kovnici.
To su raritetni: zlatni aureus, srebrni denar, mesingani sestercij i dupondij i bakarni as.
Pored kovanja za života postoje i raritetna konsekrativna kovanja za vreme vladavine Septimija Severa. Na njima je aversni natpis: Divvs Pert Pivs Pater. Ova kovanja su pravi unikati bez obzira na metal od koga su kovani.

Van mreže Aleksandar

  • Administrator
  • Heroj
  • *****
  • Poruke: 1049
  • Ugled: +122/-0
Odg: Rimski carevi
« Odgovor #19 poslato: 18.09.2012. 13:24 »
DIDIJE JULIJAN od 29. marta do 2. juna 193. godine.

Nakon ubistva Pertinaksa, pretorijanci pohlepni na novac reše da provere koliko vredi carski tron, pa odluče da carsku titulu ponude na javnoj licitaciji onome ko im da više.
Stari i bogati senator Didije Julijan (Marcvs Didivs Servvs Julianvs) lakom na carsko dostojanstvo, pošao je sa njima u tabor gde je u licitaciji sa Pertinaksovim tastom Sulpicijanom kupio krunu plativši svakom pretorijancu po 25.000 sestercija. Tako je od pretorijanaca 29. marta 193. godine izabran za cara. Narod je bio nezadovoljan ovim izborom, a Senat ga je nerado potvrdio, prinuđen da i njegovoj častoljubivoj ženi Manliji Skantiliji da titulu Avgvsta.
Saznavši da su pretorijanci u Rimu za tri meseca ubili dva cara, vojska u pokrajinama ističe kao kandidate za carski presto svoje vojskovođe. U Panoniji i Iliriji, gde je nekada zapovedao Pertinaks, vojnici izviču za cara Septimija Severa, u Britaniji Klodija Albina, a u Siriji Pescenija Nigera.
Septimije Sever sklapa primirje sa Albinom, pa sa panonskim i rajnim legijama kreće na Rim. Didije Julijan, osetivši da je u bezizlaznoj situaciji, šalje pretorijanskog prefekta u tabor Septimija Severa, da mu bez borbe ponudi carsko dostojanstvo. Sever, kao Pertinaksov ratni drug sa dunavskog limesa, to ne prihvata, ubija pretorijanskog prefekta i traži od Senata i građana Rima, da mu izruče ubice Pertinaksove. Oni u strahu od panonske vojske ubijaju u postelji Didija Julijana 2. juna 193. godine, posle samo 66 dana kukavne vladavine.
Didije Julijan kovao je novac samo u kovnici Roma. To su raritetni: zlatni aureus, srebrni denar i mesingani sestercij i dupondij.

Van mreže Aleksandar

  • Administrator
  • Heroj
  • *****
  • Poruke: 1049
  • Ugled: +122/-0
Odg: Rimski carevi
« Odgovor #20 poslato: 18.09.2012. 13:24 »
PESCENIJE NIGER od 193. do 194. godine.

Car Gaj Pescenije Niger (Caivs Pescennivs Niger) rođen je u Italiji u Akvini negde između 135. i 140. godine, pa je kao Italik u samom Rimu imao dosta svojih simpatizera. Sirijske legije, kojima je od 190. godine bio zapovednik, proglasile su ga za cara u junu 193. godine. Dok je Septimije Sever bio u pohodu na Rim, Nigeru su se priključile i vojne jedinice u Bizantu, kada je sa svojim sirijskim legijama preko moreuza krenuo iz Azije prema evropskom delu carstva.
Sukob između njega i Severa bio je neminovan. Sever ga je najpre potisnuo iz Evrope, goneći ga pređe u Aziju, gde ga pobedi kod Kizika i Nikeje, posle čega se ovaj utvrdio kod Isa, gde je došlo do odlučne bitke u kojoj opet pobeđuje Sever. Niger je kod Antiohije uhvaćen u bekstvu i pogubljen u aprilu 194. godine.
Sever njegovu glavu pošalje u tabor pred Bizant, nebi li mu se grad predao. Bizant mu pruža žilav otpor sve do 196. godine, kada su branitelji bili glađu prisiljeni na predaju.
Haos u Carstvu nastao posle Komodove smrti prekida stogodišnju centalizaciju kovanja novca u Rimu, koju zavodi Vespazijan. Carevi ponovo kuju novac u provincijama, sve dok Septimije Sever kao novi gospodar Carstva, nije ponovo zaveo centralizaciju kovanja novca u dve carske kovnice Rimu i Antiohiji.
Niger je u antiohijskoj kovnici iskovao raritetne zlatne aureuse i srebrne denare.

Van mreže Aleksandar

  • Administrator
  • Heroj
  • *****
  • Poruke: 1049
  • Ugled: +122/-0
Odg: Rimski carevi
« Odgovor #21 poslato: 18.09.2012. 13:25 »
KLODIJE ALBIN od 195. do 197. godine.

Car Klodije Albin (Decimvs Clodivs Septimivs Albinvs) je, kao i Septimije Sever, rodom Afrikanac. U vojsci je brzo napredovao iako je bio blage naravi. U vreme Pertinaksove smrti bio glavni zapovednik britanske vojske, gde su ga u proleće 193. godine izvikali za cara. Klodije Albin je u vremenu od 193. do 195. godine, bio saveznik Septimija Severa, koji ga je nakon pobede nad Didijem Julijanom, da bi imao siguran i miran zapadni deo Carstva, pre polaska u rat sa Nigerom, proglasio za cezara i kovao u Rimu novac sa njegovim likom.
Po nagovoru rimskog Senata, računajući na podršku vojske u Galiji i Španiji, Klodije Albin se 195. godine proglasio za cara, zbog čega je zaratio protiv Septimija Severa, koji ga u bici kod Liona (Lugdunum) pobeđuje, i, nakon njegovog bezuspešnog pokušaja samubistva, naređuje da mu se odrubi glava. Septimije Sever 19. februara 197. godine postaje jedini gospodar Carstva.
Albin je kao cezar od 193. do 195. godine kovao zlatne aureuse i kvinare, srebrni denar, mesingane sestercije i bakarni as. Natpis na aversu je: D Cl Sept Albin Caes. Novac iz ovog perioda je prilično redak i kovan je u kovnici Roma.
U vreme dok je bio car od 195. do 197. godine kuje zlatni aureus, srebrni denar i bakarni as koji je pravi unikat. Ovaj novac se kuje u kovnici Lugdunum (Lion). Natpis na aversu u ovom periodu je: D Cl Sep Alb Avg.

Van mreže Aleksandar

  • Administrator
  • Heroj
  • *****
  • Poruke: 1049
  • Ugled: +122/-0
Odg: Rimski carevi
« Odgovor #22 poslato: 18.09.2012. 13:25 »
SEPTIMIJE SEVER od 193. do 211. godine.

Car Septimije Sever (Lvcivs Septimivs Severvs) rodio se 11. aprila 146. godine u gradu Veliki Leptis u provinciji Afrika na obali zaliva Sirta. Ponosio se svojim punskim poreklom, pe je, kada je postao car, podigo je slavnom Hanibalu divan mermerni spomenik. Gradi uspešnu vojno-političku karijeru. Godine 127. postaje kvestor, a za vreme vladavine cara Komoda 189. godine postaje konzul. Ubistvo cara Pertinaksa 28. marta 193. godine (Severovog ličnog prijatelja i prethodnika na mestu komandanta panonskih legija), bio je razlog da vojnici legije XIIII Gemina, stacionirane na Dunavskom limesu u Panoniji Superior, svoga komandanta Septimija Severa već u aprilu izviču za cara, da bi ga ubrzo priznale sve legije u zapadnom delu Carstva. U međuvremenu itočne legije su za cara proglasile Pescenija Nigera vojnog namesnika u Siriji, a pretorijanci su u Rimu na javnoj licitaciji prodali carski tron Didiju Julijanu.
Septimije je brzo svima pokazao da je pravi Sever (Severvs je na latinskom strogi). U junu 193. godine porazio je Didija Julijana, kaznio Pertinaksove ubice i sahrnio ubijenog cara sa svim počastima uvrstivši ga među bogove. Uklonio je i miljenika rimskoga puka Pescenija Nigera u aprilu 194. godine, nakon poraza koje mu je naneo kod Kizika, Nikeje i Isa u Maloj Aziji. Uspostavivši red i mir u Siriji i drugim istočnim provincijama, valjalo mu se ogledati i sa svojim cezarom, ranije posinjenim Klodijem Albinom, koji se za vreme carevog vojevanja na Istoku, po nagovoru rimskih senatora, a uz podršku vojske iz Galije, Britanije i Španije, od njega odmetnuo i u decembru 195. godine proglasio za cara u zapadnom delu Imperije. U bici kod Liona porazio je Septimije Sever nevernog Klodija Albina, i odrubio mu glavu 19. februra 197. godine, pa definitivno postaje jedini gospodar Carstva.
U njegovo vreme sve legije su izjednačene sa pretorijancima, pa su šanse za napredovanje bile iste, kako kod vojnika u pretorijanskom taboru, tako i kod onih u provinciji. Uz pomoć svojih ilirskih i panonskih legija, razoružao je pretorijance, proterao ih iz Rima i zapretio smrtnom kaznom svakome pretorijancu koji se bude primakao Rimu bliže od 100 milja. Pretorijanci su tako najzad izgubili svoj dotadašnji privilegovani položaj, koji im je davao prioritet da odlučuju o izboru careva.
Nastavlja se proces dalje provincijalizuje i varvarizuje rimske vojske, a kao ustupak vojsci iz zahvalnosti za pomoć u izvojevanju konačne pobede, Septimije Sever konačno dozvoljava legalizaciju vojničkih brakova. U blizini granica vojnicima su deljeni manji kompleksi zemlje, koju su obrađivali zajedno sa svojom porodicom. Vojnicima je povećao plate i uvećao je broj legija po ugroženim graničnim provincijama.
Septimije Sever, koji je i sam bio vrstan pravnik, sasvim je umanjio ulogu Senata, u odnosu na ranija ovlašćenja Senata iz vremena Antonina. On obrazuje svoj carski savet (Consilivm Principis) uvrstivši u njegove redove najistaknutije pravnike toga veremena, među kojima i čuvenog Papinijana, pa je od tada voljom princepsa u nadležnost carskog saveta, prešlo mnogo toga iz dotadašnjeg delokruga Rimskog Senata.
Senatsku blagajnu Erarij, koja je kovala bakarni novac, Sever pretvara u gradsku blagajnu grada Rima, dok Fisk - carska blagajna postaje državna blagajna.
U njegovo vreme se vrši podela slobodnog stanovništva na dva sloja: ugledne tj. Honestiores i sitne ljude Hvmiliores. U prvu kategoriju ulaze senatori, vitezovi i viši oficiri. Ovi uglednici imaju poseban privilegovani tretman u krivičnom zakonodavstvu Carstva. Kasnije se ova podela sve više uočava i prati birokratizaciju državne uprave u III i IV veku.
Glavni oslonac vlasti Septimija Severa bila je vojska. Car je vojnicima ugađao na svaki način, a vojska mu revnosno uzvraća i pomaže da ojača carsku vlast u odnosu na Senat. Kao borac i vojskovođa bio je omiljen kod vojnika. Posle pobede nad Albinom, Septimije Sever ratuje na Istoku sa partskim kraljem Vologazom IV, koji je u međuvremenu napao pogranične oblasti Mesopotamiju, Siriju i vazalnu kraljevinu Jermeniju. U vojnom pohodu protiv Parćana preduzetom od 196. do 198. godine, Sever je ne samo oslobodio ove pokrajine, već je uspelo da ponovo kao nekada car Trajan osvoji Seleukiju i Ktesifon - glavne gradove Parćanske kraljevine. Tada je 100.000 Parćana odvedeno u ropstvo, a sav ratni plen car deli vojsci. Godine 198. Mesopotamija postaje rimska provincija, vojnici su mu u znak zahvalnosti starijeg sina Basijana (Karakala) u aprilu proglasili za Avgusta, a u juni mesecu mlađega Getu za Caesara, a Senat Rimski caru pobedniku dodeljuje naziv Parthicus Maximus. Tako se Septimije pobrinuo da Carstvo naslede njegovi sinovi Karakala i Geta.
Car se 202. godine vraća u Rim, gde 203. godine slavi desetogodišnjicu uspešne vladavine, bogato nagradivši svoju vojsku i rimske građane, koji mu u znak zahvalnosti diže veličanstveni slavoluk koji se očuvao do danas. U vreme njegove vladavine Carstvom se šire kultovi istočnjačkih božanstava: Mitre, Serapisa, Sola i Apolona, a takođe i judeizam i verovanje u Isusa Hrista, pa je car prinuđen da 202. godine donese edikt kojim suzbija širenje ovih religija. Ratoboran i agilan nije uživao u miru, već je pristupio uređivanju utvrđenja na Dunavu i Rajni, a 208. godine prelazi u Britaniju i uspeva mu da izbaci slobodna varvarska plemenima, koja su upala u provinciju Britaniju preko Hadrijanovog bedema, koji Sever obnavlja i pojačava. Nije mu uspeo da završi osvajanje severnog dela ostrva Albion za čega se ozbiljno pripremao, jer iznenada umire 4. februara 211. godine u britanskom gradu Jorku. Kažu da je pred kraj života izjavio: “Veoma sam srećan, što mogu državu koju sam preuzeo sasvim razorenu, predati naslednicima sasvim mirnu”.
Na početku njegove vladavine carske kovnice postoje u Rimu, Laodikeji, Aleksandriji, Emesi i Cezareji. Septimije Sever centralizuje kovanje novca na Rim i Antiohiju. Denar je u međuvremenu devalvirao za 50%.
Za vreme svoje vladavine Septimije Sever kuje sledeće nominale: zlatne aureuse i kvinare, srebrne cistofore, denare i kvinare, mesingane sestercije, dupondije i bakarni as. Najređi su mu zlatni kvinar i srebrni cistofor i kvinar.
Na aversu novca nalazi se njegovo puno ime: Imp(erator) Cae(sar) L(vcivs) Sep(timivs) Sev(ervs) Pert(inax) Avg(vstvs) ili: Severvs Pivs Avg.
Konsekrativna kovanja:
a) U vreme Karakale i Gete, sinova i naslednika Severovih kuju se: zlatni aureus, srebrni denari i mesingani sesterciji sa natpisom Divo Severo Pio.
b) U vreme Trajana Decija kuje se jedan konsekrativni antoninijan sa natpisom Divo Severo.
Kolonijalna kovanja:
U egipatskoj kovnici u Aleksandriji kuje se bilon tetradrahma, a u Cezareji srebrna drahma.
U Antiohiji, Edesi, Hadrijanopolju, Miziji, Megari, Marcianopolisu i u donjoj Meziji u gradu Istrosu kuje se provincijski bronzani novac.

Van mreže Aleksandar

  • Administrator
  • Heroj
  • *****
  • Poruke: 1049
  • Ugled: +122/-0
Odg: Rimski carevi
« Odgovor #23 poslato: 18.09.2012. 13:26 »
KARAKALA od 211. do 217. godine.

Septimije Basijan, docniji car Karakala, rođen je 04. aprila 188. godine, u drugom braku Septimija Severa sa Julijom Domnom. Otac mu 196. godine kao osmogodišjem dečaku dodeljuje titulu Caesar. Septimije Sever 198. godine daje Karakali titulu Avgvstvs, a titulu Caesar daje mlađem sinu Geti. Neposredno pred svoju smrt u Britaniji Septimije Sever daje titulu avgusta i mlađem sinu Geti. Tako imamo dva brata avgusta, a prioritet Karakalin je naznačen samo tako što je on dobio i titulu Pontifex Maximvs. Ostareli car želeo je da mu sinovi živeći u bratskoj slozi, zajedno vladaju, pa im na samrti upućuje savet sasvim u duhu svoga vremena i njegovog ličnog iskustva: "Slažite se, bogato plaćajte vojnike, a za ostalo ne brinite". Na večnu slogu dva careva sina podsećaju nas tada iskovani zlatnici na kojima se Karakala i Geta rukuju, držeći među sobom Viktoriju boginju pobede.
Međutim, braća se nisu mogla složiti, pa su odmah nakon povratka iz Britanije u Rim i apoteoze Severove, rešila da podele carstvo. Po sporazumu Karakala dobija zapadni, a brat mu Geta istočni deo carstva. Granica između dva dela carstva bio je moreuz Bosfor. Tako već 211. godine postoje dva cara od kojih jedan vlada iz Rima, a drugi iz Antiohije i Aleksandrije.
Ime po kome ga znamo Karakala dobija po galskom ogrtaču sa kapuljačom zvanom karakala, koji su rado nosili on i njegovi vojnici. Kao vladar zvanično se nazivao: Imp(erator) Caesar M Avrelivs Antoninvs Avgvstvs (Caracalvs), međutim u natpisu na novcu koristi se skraćeni naziv ili samo deo ovog naziva: Antoninvs Avgvstvs. Svirep i bezobziran po prirodi, nije bio voljan da trpi bratovu upravu na Istoku. Na prevaru domamio je Getu u Rim kod majke Julije Domne, radi navodnog pomirenja. Karakala u februaru 212. godine ubija dvadesetdvogodišnjeg brata Getu u naručju majke, koja uzalud pokušava da ga zaštiti. Od potkupljene vojske dobija naknadnu saglasnost za ovo zlodelo, a kao neposredna žrtva ovog ubistva postaje i čuveni pravnik Papinijan, koji je kao prefekt pretorija za građanske predmete odbio da prizna kao pravedno ubistvo Gete. Na ovome se nažalost njegova zlodela nisu okončala. Karakala naređuje da se svi činovnici, vojni zapovednici i Getini ličnmi prijatelji pobiju, pa je stradalo preko 20 000 ljudi, žena i dece. Uvodi strahovladu, optužuje nedužne bogate građane Rima, izriče smrtne presude, a imovinu osuđenih prisvaja.
U njegovo vreme u Rimu počinje izgradnja Therme- javnog kupatila koje je istovremeno moglo da primi 3.000 posetilaca (koje su konačno završili carevi Elagabal i Sever Aleksandar), a izgradio je i hram bogu Zevsu u sirujskom gradu Balbeku.
Car Karakala 212. godine donosi Edikt kojim se rimsko građansko pravo proširuje na sve provincije i daje gotovo celokupnom slobodnom stanovništvu Carstva. Ovaj zakasneli akt asimilacije provincijskog življa imao je svoju fiskalnu svrhu, jer rasipniku Karakali nije stalo do slobode i prava građana, koliko do ubiranja poreza, budući da se ovim znatno proširuje broj poreskih glava, a njegove potrebe za novcem bile su nezajažljive.
Ratuje sa germanskim narodima Hatima i Alamanima, preduzima kaznene ekspedicije s one strane Rajne, ali mu uspeva da mir izdejstvuje tek potkupljivanjem plemenskih starešina ovih naroda, darujući ih u jesen 213. godine zlatnim medaljonima. Na srednjem i donjem Dunavu ratuje sa Jazigima i Karpima, pa zajedno sa vojskom u leto 214. godine, boravi u ovim našim krajevima, utvrđujući dunavski limes.
Već sledeće 215. godine prodire u Partsku kraljevinu na istoku, koja je bila zaokupljena unutrašnjom borbom za vlast. Karakala umišlja i javno tvrdi da u sebi nosi dušu Aleksandra Makedonskog, pa hoće da kao i on osvoji zemlje na istoku sve do reke Inda. Ali kada se novi partski kralj Vologaz V, pokorio u svemu rimskim zahtevima, on prekida ofanzivu i kreće sa vojskom za Egipat, gde je opljačkao hramove Izide i Serapida i izvršio pravi pokolj stanovništva Aleksandrije zbog otpora njegovim odlukama. Godine 216. Karakala kreće u novi pohod protiv Parćana. Od partskoga kralja Artabana traži da mu da kćer za ženu, pa kada ovaj to odbija, prebacuje se sa vojskom preko Tigra i pljačka gradove u Mediji, ne poštedevši ni grobnice partskih kraljeva. Kada najzad kralj Artaban popušta njegovim zahtevima, očekujući svadbu i pomirenje, Karakala uvek željan rata i pljačke ponovo napada Parćane, tako da se Artaban jedva spasao bekstvom u istočne provincije svoje kraljevine. Karakala zahteva od Rimljana da, kao nekada Makedonci, krenu dalje na istok - ka Indiji. Vojnicima nije do ratovanja, pa organizuju zaveru i negde između gradova Edese i Kare u Mesopotamiji, 8. aprila 217. godine ubijaju Karakalu, a za cara izviču Afrikanca prefekta Makrina.
Od vremena Karakale počinje naglo kvarenje novca: rimski zlatnik aureus svodi se na težinu od svega 6,55 grama, odnosno 50 komada od jedne funte zlata. Bilo je i kovanja koja su bila samo posrebreno olovo i pozlaćeni bakar, jer Karakali je trebalo veoma mnogo novca da bi plaćao svoje dugove i potkupljivao vojsku.
Karakala 215. godine reformiše kovanje novca i pušta u opticaj novi tip srebrnjaka, koji se po njemu naziva antoninijan (Argentevs Antoninianvs) težine 5,45 grama, izrađen od loše legure sa jedva 20% srebra. Antoninijan je dvostruki denar, prepoznatljiv je po zrakastoj (radijalnoj) kruni na glavama careva, a biste carica na antoninijanima smeštene su na mesečevom srpu. Antoninijani ubrzo gotovo sasvim potiskuju denare, ali vremenom i sami postaju bezvredni posrebren bakar u godinama kriza koje dolaze.
Carska kovnica postoji samo u Rimu.
Kao cezar Karakala u vremenu od 196. do 198. godine kuje sledeće novce: zlatni aureus, srebrni denar, mesingani sestercij i bakarni as.
Novac iz ovog perioda raspoznaje se po tome što se u natpisu na aversu nalazi titula Caes(ar), a bista je bez lovorovog venca.
Od 198. godine, kada dobija titulu avgustus, pa do njegovog ubistva 217. godine, u natpisu na aversu novca je ova titula u skraćenom obliku: Avg ili čitava: Avgvstvs.
Na Karakalinom novcu redovno se od 198. godine, kada dobija titulu avgusta nalazi i oznaka: TR P skraćenica za Tribunicia Potestas, koja se svake godine ponovo dodeljivala rimskim carevima. Prve godine oznaka je samo TR P, druge godine TR P II, naredne TR P III i tako zaključno sa 217. godinom kada je Karakala ubijen, pa novac kovan te godine ima oznaku TR P XX.
Karakala kuje sledeće nominale: zlatni aureus i dvostruki aureus, kao i zlatni kvinar, srebrni cistoforus, antoninijan i denar i kvinar, mesingani sestercij i bakarni as.
Konsekrativna kovanja:
U vreme Elagabala kuju se raritetni konsekrativni denar i sestercij sa natpisom: Divo Antonino Magno na aversu i likom Karakale.
U njegovo vreme se kuju se provincijski bronzani novci: u Pautaliji u Trakiji, u gradu Tomi u Donjoj Meziji, na Korkiri, u bitinijskoj Nikomediji, u Ilionu (Troja), u jonijskom gradu Efesu, u Alabandi u Kariji, u Galatiji, u sirijskoj Antiohiji, Bejrutu u Fenikiji, i u mesopotamiskim tvrđavama Kari i Gabali.

Van mreže Aleksandar

  • Administrator
  • Heroj
  • *****
  • Poruke: 1049
  • Ugled: +122/-0
Odg: Rimski carevi
« Odgovor #24 poslato: 18.09.2012. 13:27 »
GETA od 209. do 212. godine.

Car Geta (Publivs Septimivs Antoninvs Geta) je mlađi sin Septimija Severa i Julije Domne, rođen 27. maja 189. godine u Rimu.
Godine 198. kao devetogodišnji dečak Geta dobija titulu Caesar, a tek pred smrt Septimija Severa, dobija carsku vlast i titulu Avgvstvs.
Sever je video da on i stariji brat Karakala ne žive u ljubavi i nastojao da ih na sve moguće načine pomiri. Međutim, odmah posle njegove smrti u Jorku gde se bio nastanio, braća su zajedno sa majkom Julijom Domnom otišla iz Britanije u Rim. U Rimu su se netrpeljiva braća odmah razdelila. Podelili su vojsku, mornaricu, carsku palatu, pa su se dogovorili i državu da podele, tako da Geta vlada azijskim, a Karakala njenim evropskim delom, a da granica bude moreuz Bosfor. Geta je trebao da ima svoj senat sačinjen od Azijata, a Karakala svoj od Evropljana. Međusobne svađe najzad su završene tragično, vlastoljubivi Karakala, ubija u februaru 212. godine dvadesettrogodišnjeg brata Getu u naručju majke Julije Domne, samo godinu dana nakon smrti Septimija Severa. Geta je proglašen neprijateljem domovine, njegovi kipovi su porušeni, a ime mu je brisno sa svih spomenika i iz zvaničnih spisa, što se i danas može videti na slavoluku njihovog oca cara Septimija Severa (Abolitio Nominis). Kada je Karakala od čuvenog pravnika Papinijana zahtevao da biranim rečima opravda ubistvo Gete, ovaj mu je odgovorio: “Lakše je počiniti bratoubistvo, nego li ga opravdati. Optužiti nedužno ubijenog, znači ubiti ga dva puta” Okrutni Karakala ga je likvidirao odmah nakon ovog odgovora.
Geta je kovao novac, najpre kao cezar, a kasnije kao avgust u kovnicama Roma i Laodikeja.
Kao Caesar pod Septimijem Severom i Karakalom kuje novac od 198 do 209. godine. Iz tog vremena najređi mu je zlatni i srebrni kvinar i sestercij. Natpis na aversu iz tog vremena je najčešće: P Sept(imivs) Geta Caes.
Kao car (Avgvstvs) kuje novac u vreme vladavine Severa i Karakale od 209. do 211. godine i posle smrti njihovog oca 211. do 212. godine, kao suvladar Karakalin. To su zlatni aureus, srebrni denar, mesingani sestercij i dupondij i as. Najređi su sestercij i dupondij iz tog perioda. Natpis na aversu iz tog perioda sadrži i titulu Avg(vstvs).
U kolonijama se kuje provincijski bakarni novac u Trakiji, Joniji, Bitiniji i Siriji.

Van mreže Aleksandar

  • Administrator
  • Heroj
  • *****
  • Poruke: 1049
  • Ugled: +122/-0
Odg: Rimski carevi
« Odgovor #25 poslato: 18.09.2012. 13:28 »
MAKRIN od 217. do 218. godine.

Car Makrin (Marcvs Opellivs Macrinvs) rodio se 164. godine u mauritanskoj Cezareji u današnjem Alžiru. Poreklo mu nije sasvim rasvetljeno, ali se zna da je u ranoj mladosti bio borac gladijator. Njegov uspon počinje još u vreme Septimija Severa, koji ga imenuje za nadzornika svih pošta. Pod Karakalom postao je zastupnik carske blagajne, pa pretorijanski prefekt. Po njegovom nalogu, ili pre će biti za njegov novac, našao se plaćeni ubica (centurion Marcijal kome je par dana pre toga po carevom nalogu pogubljen brat), koji je ubio Karakalu. Sam je sebi uzeo ime Severovo, a svome sinu daje ime Antonin. Kako je ubica odmah likvidiran, nije se znalo ko stoji iza ubistva, a Makrin je vešto odglumio ožalošćenost za Karakalom, pa ga je vojska 12. aprila 217. godine proglasila za cara.
Za vreme kratkotrajne vladavine od samo 14 meseci nije se ničim osobito proslavio. Sa Parćanima je zaključio mir posle neodlučnog rata tokom leta i jeseni iste godine, a ipak kuje denar sa natpisom Victoria Parthica, baš kao da ih je porazio. Popustljivi Makrin mladome jermenskom kramju Tiridadu vraća krunu i oslobađa zarobljenike, a pravio je i ustupke varvarima na donjem Dunavu, vrativši im taoce koje je uzeo Karakala. Pokušao je da uspostavi stegu nad vojskom i da podeli vlast sa Senatom, što se raspusnim vojnicima nije svidelo.
Moćna porodica Julije Domne iz Emese u Siriji, koja je upravljala hramom boga sunca, ubrzo mu je došla glave i na taj način se osvetila za smrt Karakalinu koji i sam potiče (sa ženske strane) od ove sirijske svešteničke porodice. Sirijci su znali da je Karakala bio miljenik vojske, pa su razglasili da je Makrin naručio i platio njegovo ubistvo. Nakon toga mladoga Basijana sveštenika sirijskog boga Elagabala proglasili su sinom Karakalinim. pa su najzad dobro plativši vojnike garnizona u Emesi, uspeli da vojsku pridobiju za sebe, pobune protiv Makrina i 16. maja 218. godine proglase Basijana za cara pod imenom Antonin.
Da bi i sam pridobio pohlepne vojnike, koji za novac hrle pod stegove cara dečaka Antonina (Elagabala), car Makrin u junu mesecu, prilikom imenovanja svoga sina Diadumenijana za Avgvstvsa, daruje svakog legionara sa 1.000 denara i obećava im još po 4.ooo denara. Sudbina se postarala da ovo carsko obećanje nikada ne bude ispunjeno. Do odlučnog sukoba sa Elagabalovim trupama dolazi kod Antiohije, gde je Makrin kukavički pobegao sa bojnog polja. Prerušen pokušava da se brodom prebaci do Evrope, ali je ubrzo otkriven i likvidiran 8. avgusta 218. godine. Pre toga ubijen mu je i sin Diadumenijan pri pokušaju bekstva u Partsku kraljevinu.
Makrin kuje novac u kovnici Roma i verovatno u Antiohiji. To su: zlatni aureus i kvinar, srebrni antoninijan, denar i kvinar, reducirane mesingane sestercije i dupondije (koji tada teže umesto ranijih 13,64 grama, samo 11,69 grama) i ase. Od sveg njegovog novca najređi je srebrni kvinar.
U Antiohijskoj kovnici kovan je i provincijski bronzani novac.

Van mreže Aleksandar

  • Administrator
  • Heroj
  • *****
  • Poruke: 1049
  • Ugled: +122/-0
Odg: Rimski carevi
« Odgovor #26 poslato: 18.09.2012. 13:29 »

ELAGABAL od 218. do 222. godine.

Car Elagabal (Varivs Avitvs Bassianvs), sin Varija Marcela i Julije Semije, kćeri Julije Meze (sestra Julije Domne), rodio se u Emesi 205. godine. Kao trinajstogodišnjeg dečaka, njegov rod ga je učinio sveštenikom boga sunca Heliogabala (Helios=sunce) tj. Elagabala, čiji je hram bio u Emesi i kojim su već generacijama upravljali ljudi, a još češće žene iz roda Julije Domne.
Ova bogata i moćna porodica dala je carstvu nekoliko careva. Uspeli su da potkupe vojsku, likvidiraju Makrina i sina mu Dijadumenijana, pa da 218. godine za cara proglase ovog dečaka. Ime Elagabal mu je kasnije narod dao, a njegovo novo ime po preuzimanju vlasti bilo je Marko Aurelije Antonin (Marcvs Avrelivs Antoninvs), koje uzima vezujući se za lozu Antonina i Marka Aurelija koga je smatrao svojim uzorom, ali se nije potrudio ni da mu bude sličan.
U Rim dolazi tek na nagovor svoje majke, gde je sa sobom iz Emese doneo i svog boga Elagabala - veliki crni meteorski kamen sa isklesanim orlom na njemu, (Idol sličan crnom meteorskom kamenu u Meki, kuda danas Muslimani odlaze na hodočašće). Ubrzo po dolasku u Rim, pokazao se zločincem gorim od Nerona. Ponosne rimske senatore car javno naziva robovima u togama. Umesto tradicionalne rimske religije, na silu uvodi verovanje u Elagabala i obavezu žrtvovanja lepih dečaka ovom bogu - kamenu. Njegove orgije i silne ženidbe, ubistva nedužnih građana šminkanje i oblačenje u ženske haljine, pomorske bitke u ribnjacima nepunjenim vinom, rasipništvo i perverzija svake vrste, učinili su ga ubrzo omraženim i kod naroda i kod vojske.
Mudre žene emeske Julija Meza i Julija Mameja - osetivši da mu se bliži kraj - da bi sačuvale vlast u svome rodu, uspele su nagovoriti Elagabala, da uzme za suvladara kao Caesara svog sestrića Aleksijana - kasnijeg cara Alaksandra Severa. Ovaj tri godine mlađi dečak, sušta suprotnost Elagabalu, ubrzo je postao miljenik vojnika.
Elagabal osetivši da mu je Aleksijan ozbiljan takmac, najpre pokušava da ga otruje, pa zatim traži od senata da mu oduzme titulu Caesara i daje nalog ubicama da ga likvidirju. To izaziva neočekivanu reakciju vojske, koja carevića Aleksijana uzima u zaštitu, a od Elagabala zahteva da promeni svoje nedolično ponašanje. U svirepom obračunu 6. marta 222. godine nastalom između pretorijanaca pristalica Elagobala i njegove majke Semije, s jedne strane i pretorijanaca koji su uzeli u zaštitu mladoga carevića Aleksijana i njegovu majku Juliju Mameju, sa druge strane, pobijeni su svi privrženici Elagabalovi, a njega su najzad našli skrivenog u taborskom klozetu, otkud su ga izvukli i pogubili, vukući mu telo ulicama gradskim. Rimski senat proglašava Elagabala nepoštenim i zloglasnim i po volji pretorijanaca bira mladoga Aleksijana za cara, koji vlada pod imenom Aleksandar Sever.
Novac za vreme vladavine Elagabala kuje u kovnicama Antiohija i Roma. To su: zlatni aurej, srebrni antoninijan, denar i kvinar, kao i sestercij, dupondij i as.
U kolonijama i provincijama na istoku kuju novac sa njegovim likom i to: u Antiohiji i Aleksandriji bilon tetradrahme, a bronzane komade u Amfipolisu u Makedoniji, Filipopolisu u Trakiji, Cezareji u Kapadokiji, Sidonu, Bejrutu i Tiru u Fenikiji i najzad u njegovom rodnom gradu Edesi u Siriji.

Van mreže Aleksandar

  • Administrator
  • Heroj
  • *****
  • Poruke: 1049
  • Ugled: +122/-0
Odg: Rimski carevi
« Odgovor #27 poslato: 18.09.2012. 13:29 »
ALEKSANDAR SEVER od 222. do 235. godine.

Aleksandar Basijan rodio se 208. godine. On je brat od tetke cara Elagabala, koji je 221. godine prinuđen da ga adoptira, da mu da titulu Caesara i uzme ga za suvladara.
Kao car vlada od 222. godine pod imenom: Imp(erator) Caesar M(arcvs) Avrelivs Severvs Alexander Avgvstvs. Došao je na vlast sa nepunih 14 godina, pa su Carstvom na početku njegove vladavine, faktički vladale dve mudre i sposobne žene, njegova majka Julija Mameja i baka Julija Meza. One formiraju carsko veće (Consilivm Principis) u promenljivom sastavu od 20 do 5o najuglednijih senatora, čiji se obim i struktura određuju prema odlikama koje se u senatu moraju donositi. Zato su u vreme njegove vladavine odnosi sa Senatom veoma prisni i dobri, kao u vreme vladavine careva iz dinastije Antonina. Senatori ponovo vode glavnu ulogu u carskom savetu, što od vremena Septimija Severa nije zabeleženo. Popravlja se kvalitet kovanog novca, garantuje se pravna sigurnost građana i njihove imovine, a božanstva stare rimske religije, vraćena su u njihove hramove odakle ih je Elagabal odstranio. Car se ličnim primerom zalagao za versku toleranciju (u njegovo vreme hrišćani podižu svoje prve hramove) i poštovanje zakonitosti, ispoljavajući iskrenu ljubav i veliku darežljivost prema rimskom plebsu (sirotinji).
Aleksandar Sever i Rimski Senat nastoje da i vojsku stave pod kontrolu, pa na predlog carice majke Julije Mameje 222. godine postavljaju za glavnog vojnog savetnika sa širokim ovlašćenjima uglednog senatora i najpoznatijeg pravnika toga vremena Ulpinijana. Svojom strogošću i doslednošću u zavođenju reda među lakomim i nasilnim vojnicima (osobito među pretorijancima), Ulpijan im se veoma zamerio. Kada je 228. godine na smrt osudio pretorijanskog prefekta i zaverenike, koji su ga zbog nametanja discipline hteli smaknuti, vojnička rulja ga je ubila na očigled bespomoćnog cara Aleksandra Severa. Prema svedočenju Kasija Diona vojskovođe, konzula i hroničara iz toga vremena, ugled cara posle ovoga bio je ozbiljno poljuljan među vojnicima, oduvek odanim i poslušnim prema strogim carevima, koji su im znali uterati stah u kosti, a blagom i dobroćudnom Aleksandru Severu ta je stogost nedostajala.
U njegovo vreme ratuje se na Istoku sa novoformiranom persijskom državom dinastije Sasanida, koja zamenjuje starog i bespomoćnog istočnog suseda Partsku kraljevinu. Rodonačelnik ove dinastije car Ardašir je 230. godine osvojio Mesopotamiju i počeo da upada u Siriju i maloazijske provincije, stavljajući Rimljanima do znanja, kako hoće da povrate sve azijske provincije i ponovo uspostave Darijevo carstvo. Sever Aleksandar prikuplja legije iz evropskog dela carstva pa preko Ilirije, Trakije i Male Azije kreće u pohod protiv Persijanaca. Uspeva mu da napadajući neprijatelja iz tri pravca 231. i 232. godine oslobodi otete provincije, što je gotovo iscrpilo državnu blagajnu.
Sa pobedničkim legijama Aleksandar Sever vraća se u evropski deo Carstva i neodlučno ratuje sa Germanima na rajnskoj granici od 234. do 235. godine. Njegova nesposobnost, da odlučnimj bitkama suzbije Germane i spremnost da državnim novcem kupi mir sa njima, ozlovoljila je vojnike. Tome je nesumnjivo doprinelo i prisustvo škrte carice majke Julije Mameje, koja u germanskom ratu prati mladoga cara sve do Majnca. Nezadovoljni vojnici pripadnici panonske legije izvikali su 19. marta za cara svoga vođu junačinu Maksimina Tračanina, a 22. marta 235. godine, po svedočenju Herodijana, “ubijaju škrtu gospođu i malodušnoga dečaka” - dvadesetsedmogodišnjeg cara Aleksandra Severa i njegovu majku Juliju Mameju, čime se okončava vladavina dinastije Severa i otpočinje vreme vojničkih careva.
U vreme vladavine Aleksandra Severa novac se kuje na zapadu u Rimu, a na istoku u Antiohiji, koju su ovi sirijski vladari uvrstili u carske kovnice.
U vreme vladavine Elagabala, kao cezar i njegov suvladar od 221do 222. godine Aleksandar Sever kuje: zlatni aureus, srebrni denar i mesingani sestercij i bakarni as. Na predstavi na aversu se vidi da je mali gologlavi dečačić a iz natpisa se vidi da nosi titulu: Caes.
Carska kovanja u vremenu od 222. godine do njegovog ubistva 235. godine raspoznaju se po tom što se natpis na aversu završava sa: Avg(vstvs).
Kao car kuje: zlatni aureus i kvinar, srebrni denar i kvinar, mesingani sestercij i dupondij i bakarni as.
Sever Aleksandar ne kuje antoninijane, ali u vreme Trajana Decija kuje se konsekrativni srebrni antoninijan sa njegovim likom i natpisom na aversu: Divo Alexandro.
U kolonijama se kuje provincijska bronza u tračkom Bizantu, Efesu, Kilikiji, u Magneziji na Meandru, u Seleukiji u Siriji, u Kari u Mesopotamiji i u Nizibusu. U Aleksandriji u Egiptu kuje se više kovanja bilon tetradrahme, sa predstavama raznih istočnjačkih božanstava.