Golden Homolje Set za ispiranje zlata

Autor Tema: Via militaris  (Pročitano 1842 puta)

Van mreže Konstantin

  • Opšti urednik
  • Heroj
  • *****
  • Poruke: 1532
  • Ugled: +137/-1
  • Pol: Muškarac
Via militaris
« poslato: 20.03.2013. 23:44 »
Prvo što bi Rimljani izgradili nakon osvajanja neke oblasti bili su putevi. Rimski vojni put, koji je spajao Singidunum (Beograd) i Vizant (kasnije Carigrad, a danas Istanbul) prelazio je preko celog Balkanskog poluostrva i bio je širok oko devet koraka (6 metara). Ovaj put, koji je nosio naziv Via militaris, opisan je do detalja u jednom od najstarijih “vodiča” iz rimskog doba (Itinerarium Burdigala). Tekst ovog vodiča, sastavio je jedan hodočasnik koji je 333. godine prošao put od Bordoa (Burdigala) do Jerusalima, navodeći naselja i putne stanice na tom putu, kao i njihova rastojanja.
     
Puteve su gradili rimski vojnici, a toliko su bili dobro građeni da su mogli da opstanu vekovima. Nakon obeležavanja puta, velikim pravougaonim kamenjem, označavane su njegove strane. Donji sloj puta zasipan je kamenjem, prema vrhu sve sitnijim. Gornja površina puta bi bila zatim popločana velikim kamenjem i posipana peskom. Ka sredini put je bio malo zaobljen kako bi se olakšalo oticanje vode u slivnike pored puta. Kada bi put naišao na stenovita mesta, bio bi usecan u stene, kao što je to bio slučaj u Đerdapskoj klisuri. Prekovodenih prepreka i provalija građeni su kameni mostovi, ređe drveni. Put bi uglavnom išao pravolinijski, bez zaobilazaka, pa je stoga obilovao velikim usponima i nizbrdicama. Ono što je naročito karakteristično za rimske puteve, bilo je to što su oni bili tačno izmereni i označeni. Na svakoj rimskoj milji (tj. 1482 metara koliko je ona iznosila), nalazio se po jedan kameni stub s natpisom milliare, lapis.
     
Duž puta nalazio se veliki broj građevina, koje su imale zadatak da pruže udobnost putnika. Na svaki dan hoda nalazilo se prenoćište (mansio), uglavnom pored nekog većeg naselja. Uz put su se nalazile i poštanske stanice – smeništa (mutatio). Put su nadgledala brojna utvrđenja (castella, praesidia) ili kule (turres).
   
Put je pored vojnih potreba služio i za prevoz robe i trgovaca, putovanja hodočasnika i privatnih lica.
     
Sam Via militaris je od Singidunuma, išao dva dana hoda duž desne obale Dunava (Danuvius) sve do Viminacijuma, a onda je kretao ka unutrašnjosti.
       
Nakon tri dana puta od Singidunuma, stizalo se u naselje Municipium, a nakon četvrtog dana u Mansio Idimum. Dan kasnije stizalo se u najveće naselje u provinciji Gornje Mezije – Horreum Margi (danas Ćuprija). U ovom gradu nalazila se i fabrika oružja iz koje su se snabdevale posade i jedinice cele Gornje Mezije. Iz ovog mesta su išli putevi na sve četiri strane sveta, a Via militaris je posle dvočasovnog jahanja prelazio granicu provincija Mezije i Dardanije.
   
Sedmog dana puta od Beograda dolazilo se u Nišku kotlinu i Naisus, jednu od najvažnijih raskrsnica celog Balkana. Odavde je vodilo čak šest puteva ka raznim stranama, a Via militaris je vodio prema Serdici (Sofiji). Nakon Niša, još dva sata se putovalo kroz ravnicu, a onda se ulazilo u šume i brda. Između Niša i Sofije bila su čak tri teška klanca.
     
Nakon devet dana puta i prolaska Remezijane (Bele Palanke), put se spuštao u ravnicu u kojoj leži današnji Pirot (stražara Turres).

Gosti ne mogu videti slike, molimo Vas da se registrujete ili ulogujete